24-4-19 Σενάριο (λόγια ηθοποιού)

Α-        Από όσο ξέρεις , είμαι η Ανδριάνα ! Στα 18 μου , όταν έδινα πανελλήνιες, η ψυχολογική πίεση που μου ασκούνταν ήταν μεγάλη . Οι γονείς μου με υποχρέωσαν με τον δικό τους τρόπο να προσπαθήσω να περάσω σε μια σχολή που εγώ πραγματικά δεν ήθελα , και έτσι πέρασα όλη την χρονιά της 3ης λυκείου ξυπνώντας 7 το πρωί για να ετοιμαστώ , να πάω σχολείο , να γυρίσω σπίτι , να πάω φροντιστήριο και να διαβάσω μέχρι το βράδυ . Κάθε μέρα η ίδια ρουτίνα , το ρολόι είχε γίνει πραγματικά το πιο μισητό αντικείμενο της χρονιάς αυτής . Έφτασε η μέρα των πανελληνίων , ξύπνησα κανονικά όπως όλες τις υπόλοιπες φορές , μα ένιωθα πως κάτι μέσα μου είχε αλλάξει , δεν μπορούσα όμως να προσδιορίσω ακριβώς αυτή την αλλαγή . Συνέχισα κανονικά να ετοιμάζομαι και να πηγαίνω σχολείο, 10 λεπτά αφού έφτασα χτύπησε το κουδούνι ώστε να ανέβουμε στις τάξεις και να πάρουμε τα θέματα , η αναμονή ήταν τεράστια όμως δεν ήταν ο λόγος που με εμπόδιζε να συγκεντρωθώ . Ξαφνικά άρχισα να ακούω τα πάντα γύρω μου πιο έντονα , τα χτυπήματα από τα στυλό στα θρανία , τα βήματα των επιτηρητών ... όλα ,  όλα σαν να γινόντουσαν, τα άκουγα μαζί μέσα στο κεφάλι μου . Αυτή ήταν η πρώτη φορά που έπαθα κρίση , από τον πανικό μου λιποθύμησα . Έτσι, μετά από έναν θερμό τσακωμό, οι δικοί μου με έδιωξαν από το σπίτι αφού δεν εκπλήρωσα τους στόχους τους , έτσι ξεκίνησα να δουλεύω και όλα να κυλούσανε φυσιολογικά . Βέβαια μέχρι να φτιάξουν οι σχέσεις με τους γονείς μου,  κάθε φορά που άκουγα το ξυπνητήρι πάθαινα ότι και εκείνη την ημέρα , την ημέρα των πανελληνίων. Κάποια στιγμή στην δουλειά γνώρισα ένα παιδί , τον Δημήτρη , αυτός ξεκίνησε να με βοηθάει ώστε να αποκαταστήσω την σχέση μου με τους δικούς μου , στην ουσία ήταν ο λόγος που ξεπέρασα τις κρίσεις που πάθαινα με το που άκουγα το ξυπνητήρι . Όλα καλά μέχρι που μια μέρα πήρε μετάθεση και δεν μπορούσα να τον ακολουθήσω . Όσο η ψυχολογία μου κατέρρεε , οι κρίσεις αυξάνονταν , και εγώ συνέχιζα κανονικά την ζωή μου προσπαθώντας παράλληλα να βρω λύση στο πρόβλημα αυτό. Έτσι βρήκα εσάς , όσο είχαμε συχνά ραντεβού είχα σχεδόν ελευθερωθεί από τις κρίσεις , μέχρι που τα ραντεβού γίνανε πιο σπάνια και νιώθω ανίκανη να αντιμετωπίσω το πρόβλημα μόνη μου . Από ότι καταλαβαίνετε ξανά παθαίνω κρίσεις και δεν μπορώ να αποδώσω πια στη ζωή μου.
Η τελευταία φορά πήγε ως εξής:
Το ξυπνητήρι χτυπάει και ξεκινάει , σηκώνομαι από το κρεβάτι και πάω να πλυθώ , ο ήχος του νερού είναι ασυνήθιστα έντονος αλλά συνεχίζω , καθώς βάφομαι ακούω τους διπλανούς να μαλώνουν , αλλά οι φωνές τους είναι πιο δυνατές από ότι συνήθως , παράλληλα ένα σκυλί απ΄ έξω ακούγεται τόσο δυνατά, σαν να είναι δίπλα μου, αρχίζω να ζαλίζομαι ενώ ταυτόχρονα δεν μπορώ να ξεχωρίσω τους ήχους που ακούω , νιώθω πανικό ( η καρδιά χτυπάει δυνατά) , τρέχω να φύγω για την δουλειά με την ελπίδα πως θα σταματήσει , κατεβαίνω τις σκάλες γρήγορα και βγαίνω στον δρόμο. Μια στιγμή χρειάστηκε για να μην προσέξω το αυτοκίνητο που δεν πρόλαβε να με αποφύγει. Μετά θυμάσαι λογικά , με επισκεπτόσουν στο νοσοκομείο μέχρι να βγω και με βοήθησες να καταλάβω ότι η ζωή είναι πολύ απρόσμενη. Έτσι σταμάτησα να αναλώνομαι με πεζά προβλήματα και ξαφνικά σταμάτησαν και οι κρίσεις . Μέχρι που ξανά θεώρησα δεδομένη την ύπαρξη μου και το πρόβλημα ξανά ξεκίνησε .